Zico: Brazylijska legenda futbolu i ikona sportu

Arthur Antunes Coimbra, powszechnie znany jako Zico, to postać, która na trwałe zapisała się na kartach historii brazylijskiego i światowego futbolu. Urodzony 3 marca 1953 roku w Rio de Janeiro, na marzec 2024 roku ma 71 lat. Jego niezwykłe umiejętności, wizja gry i skuteczność na boisku przyniosły mu przydomek „Biały Pelé”, a sam legendarny Pelé wielokrotnie podkreślał, że Zico był graczem, który w największym stopniu zbliżył się do jego poziomu. Po zakończeniu bogatej kariery zawodniczej, Zico pozostał aktywnie związany z piłką nożną, pełniąc od 2022 roku funkcję doradcy technicznego w japońskim klubie Kashima Antlers, co podkreśla jego długoterminowe zaangażowanie w rozwój japońskiego futbolu.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: 71 lat (na marzec 2024)
• Żona/Mąż: Brak informacji w dostarczonym tekście.
• Dzieci: Brak informacji w dostarczonym tekście.
• Zawód: Były piłkarz, trener, doradca techniczny.
• Główne osiągnięcie: Poprowadzenie Flamengo do triumfu w Copa Libertadores i Pucharze Interkontynentalnym (1981), uznawany za jednego z najlepszych piłkarzy wszech czasów.

Kim był Zico?

Arthur Antunes Coimbra, znany na całym świecie jako Zico, to ikona brazylijskiego futbolu, którego nazwisko stało się synonimem piłkarskiej wirtuozerii i niepowtarzalnego stylu gry. Urodzony 3 marca 1953 roku w Rio de Janeiro, na marzec 2024 roku ma 71 lat. Jego niezwykłe umiejętności i kreatywność na boisku przyniosły mu przydomek „Biały Pelé”, a sam legendarny Pelé uważał go za gracza, który najbardziej zbliżył się do jego poziomu. Po zakończeniu bogatej kariery zawodniczej, Zico pozostał aktywny w świecie futbolu, a od 2022 roku pełni funkcję doradcy technicznego w japońskim klubie Kashima Antlers, kontynuując swoją długoletnią relację z japońską piłką nożną.

Podstawowe informacje i pochodzenie pseudonimu

Arthur Antunes Coimbra, znany na całym świecie jako Zico, to ikona brazylijskiego futbolu. Urodzony 3 marca 1953 roku w Rio de Janeiro, na marzec 2024 roku ma 71 lat. Jego pseudonim, który stał się jego rozpoznawalną marką, ewoluował wewnątrz rodziny z różnych form jego imienia Arthur, aż ostatecznie przyjął formę „Zico”. Ten pseudonim jest dziś nierozerwalnie związany z piłkarską wirtuozerią. Ze względu na swój niezwykły styl gry, kreatywność i skuteczność, Zico zyskał przydomek „Biały Pelé”. Sam Pelé, największa legenda brazylijskiego futbolu, wielokrotnie podkreślał, że Zico był graczem, który najbardziej zbliżył się do jego poziomu umiejętności.

Obecnie, od 2022 roku, Zico pełni funkcję doradcy technicznego w japońskim klubie Kashima Antlers. Jest to kontynuacja jego wieloletniej i silnej więzi z japońską piłką nożną, która rozpoczęła się jeszcze w latach kariery zawodniczej.

Rodzina i początki kariery

Przydomek „Zico” ma swoje korzenie w rodzinnych zdrobnieniach imienia Arthur. Proces ten rozpoczął się od „Arthurzinho” (Mały Artur), przez „Arthurzico” i „Tuzico”, by ostatecznie jego kuzynka Ermelinda „Linda” Rolim stworzyła znaną na całym świecie formę „Zico”. Pasja do futbolu była silnie zakorzeniona w jego rodzinie. Jego starsi bracia, Antunes i Edu, również byli zawodowymi piłkarzami, co z pewnością wpłynęło na wczesne zainteresowanie Zico tym sportem. Swoje pierwsze kroki na boisku stawiał w lokalnej drużynie futsalowej Juventude.

Ważnym momentem w jego wczesnej karierze było wydarzenie z 1967 roku. Mając zaledwie 14 lat i przygotowując się do testów w klubie América, Zico zachwycił występem w barwach River Futebol Clube, strzelając aż 9 goli w jednym meczu. To spektakularne osiągnięcie zostało zauważone przez reportera radiowego Celso Garcię, który przekonał ojca młodego piłkarza do przeprowadzenia testów w bardziej prestiżowym klubie – Flamengo.

Kariera klubowa

Flamengo – lata chwały

Początki kariery Zico we Flamengo w latach 1971–1972 wymagały od niego ogromnego wysiłku fizycznego. Aby sprostać wymogom profesjonalnego futbolu, przeszedł rygorystyczny program rozwoju mięśni i specjalną dietę, opracowaną przez José Roberto Francalacciego, ponieważ początkowo jego fizyczność była jego słabą stroną. Ten okres przygotowawczy okazał się kluczowy dla jego dalszego rozwoju.

Podczas swojego pierwszego okresu gry we Flamengo, trwającego od 1971 do 1983 roku, Zico poprowadził klub do najbardziej chwalebnych sukcesów w jego historii. Wśród najważniejszych osiągnięć znalazły się triumfy w Copa Libertadores w 1981 roku oraz w Pucharze Interkontynentalnym w tym samym roku. Dodatkowo, jego drużyna czterokrotnie zdobywała tytuł mistrza Brazylii, co potwierdzało dominację Flamengo w tamtym okresie, a Zico był jej niekwestionowanym liderem.

Transfer do Udinese i powrót do Brazylii

W 1983 roku Zico przeniósł się do włoskiego klubu Udinese za kwotę 4 milionów dolarów. Transfer ten wywołał ogromne kontrowersje i protesty kibiców w Udine, którzy demonstracyjnie krzyczeli „Albo Zico, albo Austria!”, gdy włoska federacja piłkarska (FIGC) początkowo blokowała jego przybycie. Mimo tych przeszkód, Zico szybko udowodnił swoją wartość. W swoim debiutanckim sezonie w Serie A (1983–84) strzelił 19 goli, ustępując jedynie Michelowi Platiniemu o jedno trafienie, co jest imponującym wynikiem, biorąc pod uwagę, że rozegrał o 4 mecze mniej z powodu kontuzji.

Po powrocie do Flamengo w 1985 roku, kariera Zico została brutalnie przerwana przez poważną kontuzję kolana. Dodał ją po faulu Márcio Nunesa z Bangu, co na wiele miesięcy wyłączyło go z gry i znacząco wpłynęło na jego formę podczas Mistrzostw Świata w 1986 roku. Pomimo tych trudności, Zico zapisał się w historii Flamengo jako absolutny rekordzista pod względem strzelonych bramek. Zdobył ich imponującą liczbę 508 w 731 meczach, co czyni go najlepszym strzelcem w historii tego legendarnego klubu.

Japońska przygoda z Kashima Antlers

W 1991 roku Zico postanowił przerwać emeryturę, aby dołączyć do japońskiego klubu Sumitomo Metals, który później przekształcił się w Kashima Antlers. Jego przybycie do Japonii miało ogromne znaczenie dla promocji nowo powstałej J1 League. Stał się tam lokalną legendą, znaną jako „Bóg Futbolu”, a jego obecność przyciągnęła uwagę i zainspirowała całe pokolenie japońskich piłkarzy.

Najważniejsze sukcesy klubowe we Flamengo:

• Copa Libertadores: 1981
• Puchar Interkontynentalny: 1981
• Mistrzostwo Brazylii: 4 razy

Kariera reprezentacyjna

Debiut Zico w reprezentacji Brazylii miał miejsce podczas kwalifikacji do Igrzysk Olimpijskich w 1972 roku. W meczu przeciwko Argentynie strzelił decydującego gola, jednak brak powołania na same igrzyska w Monachium był dla niego na tyle bolesnym rozczarowaniem, że o mało nie porzucił futbolu.

Mimo tego początkowego zniechęcenia, Zico wystąpił na trzech turniejach Mistrzostw Świata: w 1978, 1982 i 1986 roku. W 1978 roku zdobył z drużyną brązowy medal, jednak jego kariera reprezentacyjna jest często wspominana jako przykład najwybitniejszego brazylijskiego piłkarza, który nigdy nie wzniósł pucharu świata. Podczas Mundialu w 1978 roku doszło do jednej z najbardziej kontrowersyjnych sytuacji w jego karierze. Sędzia Clive Thomas nie uznał jego gola głową przeciwko Szwecji, twierdząc, że zagwizdał koniec meczu, gdy piłka znajdowała się jeszcze w powietrzu po rzucie rożnym.

Zico jest piątym najlepszym strzelcem w historii reprezentacji Brazylii, zdobywając 48 oficjalnych goli w 71 występach w barwach „Canarinhos”. Jego dorobek bramkowy w kadrze narodowej świadczy o jego niezwykłej skuteczności i znaczeniu dla drużyny narodowej.

Nagrody i osiągnięcia

Pozycja Zico wśród największych legend sportu została potwierdzona w 1999 roku, kiedy zajął siódme miejsce w prestiżowym głosowaniu jury FIFA na Piłkarza Stulecia. Jego talent został doceniony również przez Pelé, który w 2004 roku umieścił go na liście FIFA 100, obejmującej najlepszych żyjących piłkarzy świata z okazji stulecia federacji. Międzynarodowe uznanie przyniosły mu również dwukrotne, w latach 1981 i 1983, wybory na Piłkarza Roku przez prestiżowy magazyn „World Soccer Magazine”.

Wyjątkowe zasługi Zico dla rozwoju japońskiej piłki nożnej zostały uhonorowane w sposób szczególny. Przed stadionem Kashima Soccer Stadium w Japonii postawiono pomnik na jego cześć. Jest to wyraz najwyższego uznania i dowód na to, jak głęboko jego postać wryła się w historię japońskiego sportu.

Kluczowe nagrody i wyróżnienia:

• Miejsce w głosowaniu FIFA na Piłkarza Stulecia: 7. (1999)
• Umieszczenie na liście FIFA 100 przez Pelé: 2004
• Piłkarz Roku wg „World Soccer Magazine”: 1981, 1983

Styl gry i umiejętności

Zico był klasyczną „dziesiątką” – kreatywnym rozgrywającym, który posiadał doskonałą wizję pola i potrafił przewidywać ruchy kolegów z drużyny. Był znany z popisowych podań bez patrzenia (no-look passes) oraz wyjątkowej techniki dryblingu, która często wprowadzała obrońców w zakłopotanie. Jego gra była pełna finezji i nieprzewidywalności, co czyniło go jednym z najbardziej widowiskowych zawodników swojej epoki.

Uznawany jest za jednego z najlepszych specjalistów od rzutów wolnych w historii futbolu. Szacuje się, że zdobył z nich 101 goli, w tym 62 w meczach oficjalnych. Jego unikalna technika polegała na mocnym wychyleniu ciała do tyłu, co pozwalało mu nadać piłce odpowiednią trajektorię i siłę. Mimo że był naturalnie prawonożny, Zico potrafił grać obiema nogami z niemal taką samą precyzją. Ta wszechstronność sprawiała, że był nieprzewidywalnym rywalem dla obrońców na wielu pozycjach ofensywnych.

Kariera trenerska i administracyjna

Po zakończeniu kariery zawodniczej, Zico z powodzeniem odnalazł się w roli trenera. Odnosił sukcesy z reprezentacją Japonii, prowadząc drużynę do zwycięstwa w Pucharze Azji w 2004 roku, a następnie do udziału w Mistrzostwach Świata w Niemczech w 2006 roku. Jego praca z japońską kadrą świadczy o jego trenerskim kunszcie i zrozumieniu azjatyckiego stylu gry.

Zico miał również okazję prowadzić tureckie Fenerbahçe. W sezonie 2007–08 doprowadził ten klub do ćwierćfinału Ligi Mistrzów, co było historycznym osiągnięciem dla tej drużyny i potwierdziło jego zdolności trenerskie na najwyższym europejskim poziomie. Przez krótki czas, około roku, Zico pełnił również funkcję Ministra Sportu w Brazylii, w rządzie prezydenta Fernando Collora de Mello. W tym okresie wprowadził istotne przepisy dotyczące biznesowej strony funkcjonowania klubów sportowych, wykazując się zaangażowaniem w rozwój brazylijskiego sportu na płaszczyźnie administracyjnej.

Kontrowersje

Kariera Zico nie była pozbawiona kontrowersji. Podczas gry w Udinese we Włoszech, został oskarżony przez tamtejsze organy podatkowe o uchylanie się od płacenia podatków. Ta sytuacja wpłynęła na jego decyzję o powrocie do Brazylii w 1985 roku, skracając jego pobyt na Półwyspie Apenińskim.

Innym pamiętnym, choć negatywnym momentem, była sytuacja z ćwierćfinału Mundialu 1986 przeciwko Francji. Zico, wchodząc z ławki jako rezerwowy, zmarnował rzut karny w regulaminowym czasie gry. Ten niewykorzystany rzut karny mógł zadecydować o awansie Brazylii do dalszej fazy rozgrywek, stając się jednym z najbardziej gorzkich wspomnień w jego reprezentacyjnej karierze.

Ciekawostki

Postać Zico zainspirowała również świat sztuki. Słynny brazylijski piosenkarz Jorge Ben Jor napisał na jego cześć piosenkę zatytułowaną „Camisa 10 da Gávea”. Utwór ten pomógł zbudować mistyczną otoczkę wokół numeru 10 w klubie Flamengo, który stał się symbolem geniuszu i przywództwa na boisku.

Wkład Zico w rozwój japońskiej piłki nożnej jest nie do przecenienia. Jest on autorem hat-tricka w meczu otwarcia profesjonalnej ligi japońskiej J.League. Wydarzyło się to, gdy jego Kashima Antlers pokonały Nagoya Grampus 5:0, co stanowiło symboliczne rozpoczęcie nowej ery w japońskim futbolu i potwierdziło status Zico jako „Boga Futbolu” w Kraju Kwitnącej Wiśni.

Warto wiedzieć: Zico jest uznawany za jednego z najlepszych specjalistów od rzutów wolnych w historii futbolu, zdobywając z nich szacunkowo 101 goli.

Arthur Antunes Coimbra, znany jako Zico, pozostaje jedną z najbardziej inspirujących postaci w historii futbolu, której kariera klubowa i reprezentacyjna, mimo braku mistrzostwa świata, jest symbolem niezrównanego talentu i ducha walki. Jego wpływ na rozwój piłki nożnej, zarówno w Brazylii, jak i w Japonii, jest niezaprzeczalny, a jego postać nadal inspiruje kolejne pokolenia piłkarzy i kibiców na całym świecie.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Zico_(footballer)